"Η γνήσια παιδεία αντιμάχεται την ισχυρή μας τάση να θεωρούμε ότι αυτό που είναι διαφορετικό από μας είναι κατώτερο" (Paulo Freire, παιδαγωγός - φιλόσοφος)

19 Νοεμβρίου 2026

ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ 2026

ΒΛΕΠΩ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΝΑ ΠΡΟΣΚΥΝΟΥΝ

Το Πολυτεχνείο δεν ζητά προσκύνημα – ζητά μνήμη

Και η μνήμη έχει νόημα μόνο όταν συνομιλεί με το παρόν.

το Πολυτεχνείο ΔΕΝ είναι ένα μουσείο του παρελθόντος.

Η δημοκρατία ΔΕΝ είναι ένα μετάλλιο που κέρδισε κάποτε μια κοινωνία και το κρέμασε στον τοίχο της, αλλά μια καθημερινή και συχνά κουραστική άσκηση ελευθερίας, αμφισβήτησης, ανοχής και αντίστασης σε κάθε μορφή αυταρχισμού.

Κάθε γενιά έχει τελικά το δικό της Πολυτεχνείο, όχι για να αντιγράψει εκείνο του 1973, αλλά για να απαντήσει στα δικά της ερωτήματα, στους δικούς της φόβους και στις δικές της σιωπές.

Το Πολυτεχνείο δεν ανήκει σε όσους θέλουν να το ιδιοποιηθούν, ούτε σε εκείνους που προσπαθούν να το κλείσουν μέσα σε μια προθήκη επετείων, ούτε βέβαια σε όσους κάθε Νοέμβρη βιάζονται να ανακοινώσουν ότι «ξεπεράστηκε».

Ανήκει πρώτα απ’ όλα σε εκείνη τη βαθιά ανθρώπινη ανάγκη να μη συνηθίζουμε το άδικο.

Πέρασαν 53 χρόνια από τότε.

Και είναι αλήθεια ότι τα διόδια της ενηλικίωσης είναι ακριβά.

Σου ζητούν συνεχώς να γίνεις πιο «λογικός», πιο συμβιβασμένος, να καταλάβεις ότι «έτσι είναι η ζωή», ότι οι μεγάλες ιδέες είναι για τους νέους και ότι όσο μεγαλώνεις πρέπει να εγκαταλείπεις ένα ένα τα όνειρα που κάποτε σε έκαναν να περπατάς στους δρόμους.

Ε, λοιπόν, όχι. Δεν θέλω να μεγαλώσω τόσο.

Δεν θέλω να φτάσω ποτέ στην ηλικία εκείνη –όσα χρόνια κι αν γράφει η ταυτότητα– στην οποία θα θεωρήσω αφέλεια την ελπίδα, υπερβολή τη διαμαρτυρία και γραφικότητα την ανάγκη να υπερασπίζεται κάποιος τα δίκαια η τα όσα πιστεύει.

Δεν θέλω να αρνηθώ τα τραγούδια που με συνόδευσαν, τους ανθρώπους με τους οποίους περπάτησα, ούτε εκείνους που αισθάνομαι ότι ανήκουμε ακόμη στην ίδια «ομάδα αίματος».

Και ναι, υπάρχουν φορές που η ζωή σε τρομάζει, πιο σωστά όχι η ζωή η συμπεριφορά ,η στάση των ανθρώπων. Άλλες που σε κουράζει και πολλές που προσπαθεί να σε πείσει ότι τίποτε δεν αλλάζει.

Αλλά κάπου εκεί επιστρέφει πάντα εκείνος ο στίχος: «Σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ».

Όσο μπορώ θα περπατώ.

Όσο μπορώ θα θυμάμαι.

Και κυρίως, όσο μπορώ ακόμη θα ονειρεύομαι.

ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΥΠΟΚΛΙΣΗ ΣΤΗΝ ΙΔΕΑ και στο μήνυμα του ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ.

Ένα μεγάλο μπράβο στους μαθητές και τους δασκάλους της Γ’ Τάξης του Σχολείου μας για το μάθημα ιστορίας.

 








 

Δεν υπάρχουν σχόλια: